Η αντίδραση των γονέων του 14ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου έχει σαφή αιτία.

Ζητούν να ανακληθεί η απόφαση για τη συγχώνευση τμημάτων της Α’ και της Γ’ Δημοτικού, αντιδρούν στη λειτουργία τμημάτων με 25 μαθητές και δεν θέλουν το σχολείο να μετατραπεί από 12θέσιο σε 10θέσιο. Σύμφωνα με τους ίδιους, υπάρχουν αίθουσες και εκπαιδευτικοί ώστε να λειτουργήσουν περισσότερα και μικρότερα τμήματα.

Ως εδώ, η συζήτηση είναι απολύτως θεμιτή.

Κανένας γονιός δεν μπορεί να κατηγορηθεί επειδή ζητά καλύτερες συνθήκες διδασκαλίας για το παιδί του. Ιδίως όταν γίνεται λόγος για μικρές ηλικίες, για τμήματα 25 μαθητών και, σύμφωνα με τον Σύλλογο Γονέων, για παιδιά που χρειάζονται παράλληλη στήριξη.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Οι ίδιοι γονείς που ζητούν καλύτερη εκπαιδευτική καθημερινότητα επέλεξαν ως μέσο πίεσης την κατάληψη του σχολείου και ανακοίνωσαν ότι θα εμποδίσουν την κανονική έναρξη της σχολικής χρονιάς. Η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση μάλιστα απηύθυνε δημόσια έκκληση να μην εμποδιστούν τα παιδιά να μπουν στο σχολείο και να μη στερηθούν την πρώτη ημέρα της χρονιάς.

Και εδώ προκύπτει ένα απλό ερώτημα:

Μπορείς να διεκδικείς καλύτερη εκπαίδευση, εμποδίζοντας ταυτόχρονα την εκπαίδευση να ξεκινήσει;

Η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα. Η πίεση προς τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης επίσης. Μια συγκέντρωση, μια πορεία, μια παράσταση διαμαρτυρίας ή ακόμη και μια συμβολική κινητοποίηση μπορεί να μεταφέρει το ίδιο μήνυμα.