Οι ξενοδόχοι βάζουν επομένως το δάχτυλο στην πληγή: Ιούλιος και Αύγουστος μπορεί να γεμίζουν δωμάτια, αλλά δεν συντηρούν από μόνοι τους μια επιχείρηση δώδεκα μήνες τον χρόνο.
Εδώ πρέπει να αλλάξει και η πολιτική συζήτηση.
Το ερώτημα δεν μπορεί να είναι μόνο πόσες νέες πτήσεις εξασφαλίστηκαν ή πόσα vouchers μοιράστηκαν. Πρέπει να γίνει πόσες διανυκτερεύσεις δημιουργούνται, ποια είναι η μέση δαπάνη του επισκέπτη και πόσο μεγαλύτερη γίνεται η τουριστική περίοδος.
Αν Περιφέρεια, Δήμοι και κυβέρνηση θέλουν πραγματικά να μετρήσουν επιτυχία, χρειάζονται ενιαία στρατηγική: περισσότερες πτήσεις που να φτάνουν βαθύτερα στο φθινόπωρο, οργανωμένη σύνδεση του αεροδρομίου με Βόλο και Πήλιο, στοχευμένη διεθνή προβολή και προϊόντα που θα πουλούν τη Μαγνησία τον Οκτώβριο και τον Δεκέμβριο, όχι μόνο τον Δεκαπενταύγουστο.
Γιατί αυτή τη στιγμή η Μαγνησία έχει περισσότερους επιβάτες, περισσότερα κίνητρα και περισσότερη προβολή.
Αν όμως στο τέλος ο ξενοδόχος εξακολουθεί να λέει ότι «το ταμείο δεν βγαίνει», τότε ο τουρισμός μπορεί να ανεβαίνει στα στατιστικά και να μην απογειώνεται ποτέ πραγματικά στην τοπική οικονομία.
ΣΧΟΛΙΑ