Αν δεν ήταν ο Μαζωνάκης;

Φοβάμαι πως το επώνυμο κάνει τη διαφορά. Όχι στην αξία της ζωής, αλλά στην προσοχή που της δίνουμε. Και αυτό θα έπρεπε να μας ενοχλεί περισσότερο από οποιαδήποτε τηλεοπτική αποκάλυψη.

Για τη συγκεκριμένη υπόθεση, οι συνθήκες του θανάτου και οι ενδεχόμενες ευθύνες διερευνώνται. Δεν είναι δουλειά μας να εκδώσουμε απόφαση πριν ολοκληρωθεί η έρευνα. Είναι όμως δουλειά μας να μη χαθεί η ευρύτερη συζήτηση μόλις πάψει να κυριαρχεί το όνομα του τραγουδιστή.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη σε ένα ιατρείο. Είναι και πόσο εύκολα μπορεί μια υπόσχεση να αποκτήσει στα μάτια μας το κύρος της επιστήμης.

Λιγότερα χρόνια στο πρόσωπο, λιγότερα κιλά στο σώμα, περισσότερη ενέργεια, μια υποτιθέμενη καινούργια αρχή. Ποιος δεν θα ήθελε να αισθανθεί καλύτερα; Το πρόβλημα αρχίζει όταν η επιθυμία μας για αποτέλεσμα γίνεται λόγος να παραμερίζουμε τις ερωτήσεις.

Το «τον είδα στην τηλεόραση» δεν είναι πιστοποιητικό. Το «πηγαίνουν διάσημοι» δεν είναι εγγύηση. Το ακριβό ραντεβού, το εντυπωσιακό γραφείο και οι χιλιάδες ακόλουθοι δεν απαντούν στο βασικό: ποιος αναλαμβάνει την υγεία μας και τι ακριβώς προτείνει να μας κάνει;

Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, και τη δική μας στάση. Όταν εμπιστευόμαστε μια διαφήμιση περισσότερο από μια δεύτερη ιατρική γνώμη, χρειάζεται να σταματάμε και να αναρωτιόμαστε γιατί. Επειδή μας έπεισε η τεκμηρίωση ή επειδή ακούσαμε αυτό που θέλαμε;

Το ίδιο ισχύει για το κουτί που παραγγέλνουμε από μια άγνωστη ιστοσελίδα. Οι προειδοποιήσεις των ευρωπαϊκών αρχών για παράνομα προϊόντα αδυνατίσματος που προωθούνται στο διαδίκτυο είναι πραγματικές, όπως και οι κίνδυνοι από το άγνωστο περιεχόμενό τους. Το σώμα μας δεν είναι χώρος δοκιμών επειδή μια διαφήμιση ήταν πειστική.

Αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ο άνθρωπος που αναζητά βοήθεια. Δεν είναι ντροπή να θέλεις να αδυνατίσεις, να φροντίσεις την εμφάνισή σου ή να ανακουφιστείς από όσα σε δυσκολεύουν. Ντροπή είναι να αντιμετωπίζεται η ανάγκη σου σαν ευκαιρία για πώληση, χωρίς ειλικρινή ενημέρωση για τα όρια και τους κινδύνους.

Και κάπου εδώ πρέπει να μπει στη συζήτηση και η τηλεόραση. Όχι μόνο ως παρατηρητής που απορεί μετά.