Οι γονείς αντιδρούν στις συγχωνεύσεις τμημάτων και ζητούν καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά τους. Μόνο που, όσο συνεχίζεται η αποχή, τα παιδιά μένουν εκτός τάξης. Και κάπου εδώ η κινητοποίηση αρχίζει να καταπίνει το ίδιο το αίτημά της.
Οι γονείς του 14ου Δημοτικού Σχολείου Βόλου έχουν κάθε δικαίωμα να ζητούν μικρότερα τμήματα, καλύτερες συνθήκες και μια εκπαιδευτική καθημερινότητα που δεν θα αντιμετωπίζει τους μαθητές σαν αριθμούς σε ένα Excel.
Υπάρχει όμως και μια αντίφαση που πλέον δύσκολα αγνοείται.
Ζητούν καλύτερο μάθημα, αλλά τα παιδιά δεν κάνουν καθόλου μάθημα.
Η αποχή συνεχίζεται, η σχολική χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει και μαθητές παραμένουν εκτός τάξης, ενώ η αντιπαράθεση για τις συγχωνεύσεις έχει φτάσει μέχρι το Υπουργείο Παιδείας.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι γονείς έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται. Προφανώς και έχουν.
Το ερώτημα είναι μέχρι πότε μια κινητοποίηση που γίνεται στο όνομα της ποιότητας της εκπαίδευσης μπορεί να στερεί από τα παιδιά την ίδια την εκπαίδευση.
Γιατί μπορεί ένα τμήμα 25 μαθητών να μην είναι η ιδανική συνθήκη. Μπορεί οι γονείς να έχουν δίκιο όταν λένε ότι περισσότερα παιδιά σε μία αίθουσα σημαίνουν λιγότερος χρόνος και προσοχή για τον καθένα.
Αλλά το μηδέν παραμένει μικρότερο από το 25.
Και αυτή τη στιγμή, αντί για «καλύτερο μάθημα», κάποιοι μαθητές έχουν απλώς κανένα μάθημα.
Η πίεση προς τη διοίκηση και το Υπουργείο πρέπει να συνεχιστεί, αν οι γονείς θεωρούν ότι αδικούνται. Όμως κάποια στιγμή πρέπει να απαντηθεί και το πιο απλό ερώτημα:
Ποιος ωφελείται όταν τα παιδιά μένουν σπίτι;
Γιατί στο τέλος μπορεί όλοι να δηλώνουν ότι μάχονται για το καλό των μαθητών, αλλά οι μαθητές είναι αυτοί που χάνουν ώρες, μέρες και κανονικότητα.
Και η εκπαίδευση, δυστυχώς, δεν γίνεται καλύτερη όταν απλώς δεν γίνεται.
ΣΧΟΛΙΑ