Γιατί ο Βόλος δεν μπορεί να έχει έναν ΟΦΗ;

Ο ΟΦΗ ήρθε στον Βόλο, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και επέστρεψε στην Κρήτη με το τρόπαιο. Στον τελικό του 2026, στο Πανθεσσαλικό, νίκησε τον ΠΑΟΚ με 3-2 στην παράταση. Λίγους μήνες αργότερα κατέκτησε και το Super Cup απέναντι στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ. Σήμερα αγωνίζεται στο Europa League. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για ένα μακρινό ποδοσφαιρικό όνειρο. Μιλάμε για κάτι που μια άλλη περιφερειακή ομάδα κατάφερε, σηκώνοντας μάλιστα το Κύπελλο μέσα στη δική μας πόλη.

Εμείς γιατί πρέπει να αρκούμαστε στον ρόλο του οικοδεσπότη;

Γιατί να θεωρείται υπερβολή η απαίτηση να υπάρχει στον Βόλο μια ομάδα που να διεκδικεί κάτι περισσότερο; Έναν τελικό, μια ευρωπαϊκή έξοδο, μια πορεία που να δημιουργεί προσδοκία; Όχι απαραίτητα κάθε χρόνο. Αλλά αρκετά συχνά ώστε το «πάμε γήπεδο» να σημαίνει κάτι περισσότερο από το «έρχεται ένας μεγάλος αντίπαλος».

Η παρουσία στη Super League έχει αξία. Η παραμονή απαιτεί προσπάθεια και δεν είναι αυτονόητη. Όμως άλλο να αναγνωρίζεις αυτή την προσπάθεια και άλλο να απαγορεύεις στον φίλαθλο να ζητήσει το επόμενο βήμα.

Η σωτηρία μπορεί να είναι ο στόχος μιας δύσκολης χρονιάς. Δεν χρειάζεται να γίνει το ταβάνι μιας ολόκληρης ποδοσφαιρικής πόλης.

Η ευκαιρία που δεν έγινε συνέχεια

Ο Ολυμπιακός Βόλου έφτασε κάποτε κοντά σε αυτό το διαφορετικό μέλλον. Το καλοκαίρι του 2011 είχε μπροστά του αναμετρήσεις με την Παρί Σεν Ζερμέν για τα πλέι οφ του Europa League. Το ευρωπαϊκό ταξίδι, όμως, σταμάτησε με τον πειθαρχικό αποκλεισμό του από την UEFA, πριν διεξαχθούν τα παιχνίδια.

Εκείνη η ιστορία δεν μπορεί να διαγράφεται. Δεν μπορεί όμως και να αποτελεί, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, τη μόνιμη απάντηση στο ερώτημα «πότε θα ξαναζήσουμε κάτι μεγάλο;».

Το ζητούμενο δεν είναι να ανακυκλώνουμε μια χαμένη ευκαιρία. Είναι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε η επόμενη να μη μείνει μια σύντομη παρένθεση.

Και αυτό δεν αφορά μόνο μία ομάδα. Αφορά το επίπεδο των απαιτήσεων που έχουμε από το ποδόσφαιρο της πόλης.

Άλλο γεμάτο γήπεδο, άλλο δική σου έδρα

Η δυναμική παρουσία των φίλων της ΑΕΚ στο Πανθεσσαλικό, στις 20 Σεπτεμβρίου, προσφέρει μια ακόμη αφορμή για αυτή τη συζήτηση. Οι εικόνες από τις εξέδρες καταγράφηκαν και δημοσιεύθηκαν. Το ερώτημα, όμως, δεν τελειώνει στο πόσος κόσμος ήρθε. Αρχίζει από το ποια ομάδα ήρθε να υποστηρίξει.

Καλοδεχούμενοι οι φίλαθλοι των αντιπάλων. Η ασφαλής παρουσία τους είναι θετική για το ποδόσφαιρο. Θεμιτά και τα έσοδα από τα εισιτήρια. Κανείς δεν προτείνει άδειες εξέδρες ούτε αποκλεισμούς.

Αλλά άλλο μια καλή είσπραξη και άλλο μια ομάδα που αποκτά δικό της κοινό.

Το ταμείο μπορεί να γεμίσει από τους φιλοξενούμενους. Η σχέση με την πόλη δεν γεμίζει έτσι.

Για τον φίλαθλο της γηπεδούχου, ποια είναι η προοπτική; Να αγοράζει εισιτήριο για να αισθάνεται φιλοξενούμενος στο γήπεδό του; Να περιμένει πότε θα περισσέψει λίγος χώρος, λίγη φωνή και λίγη φιλοδοξία για τη δική του ομάδα;

Η επιτυχία δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το πόσοι έρχονται όταν εμφανίζεται ένας εμπορικός αντίπαλος. Πρέπει να μετριέται και από το πόσοι επιστρέφουν στο επόμενο, λιγότερο προβεβλημένο παιχνίδι. Επειδή θέλουν να δουν τη γηπεδούχο, όχι τον επισκέπτη.

Πριν από τα παράπονα, υπάρχουν υποχρεώσεις

Και εδώ δεν αρκεί η εύκολη επίπληξη: «Ο κόσμος δεν στηρίζει».

Η στήριξη δεν είναι λογαριασμός που στέλνεις στην πόλη και περιμένεις να εξοφληθεί. Χρειάζεται να την κερδίσεις.