«Η στεγαστική κρίση των εκπαιδευτικών υπονομεύει τη στελέχωση του δημόσιου σχολείου»

Χιλιάδες αναπληρωτές και νεοδιόριστοι καλούνται να υπηρετήσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη μόνιμη κατοικία τους, να μετακινηθούν μέσα σε ελάχιστες ημέρες, να βρουν σπίτι σε περιοχές με περιορισμένη προσφορά και δυσανάλογα υψηλά ενοίκια και, συχνά, να συντηρούν δύο νοικοκυριά: εκεί όπου βρίσκεται η οικογένεια ή η μόνιμη κατοικία τους και εκεί όπου το ίδιο το κράτος τούς καλεί να υπηρετήσουν.

Αυτό δεν είναι πλέον μια προσωρινή δυσκολία. Είναι ζήτημα αξιοπρεπούς διαβίωσης και ουσιαστικής δυνατότητας άσκησης του εκπαιδευτικού λειτουργήματος. Το κράτος ζητά από τον εκπαιδευτικό να υπηρετήσει το δημόσιο σχολείο, χωρίς να του εξασφαλίζει ότι μπορεί να ζήσει εκεί.

Το αυξημένο κόστος ζωής έχει επιδεινώσει δραματικά την κατάσταση. Ενοίκιο, λογαριασμοί, καύσιμα, ακτοπλοϊκά ή αεροπορικά εισιτήρια και καθημερινές ανάγκες μπορούν να απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος. Ιδιαίτερα στις νησιωτικές και τουριστικές περιοχές, η αναζήτηση κατοικίας έχει εξελιχθεί σε αδιέξοδο, καθώς η βραχυχρόνια και τουριστική μίσθωση περιορίζει τη διαθέσιμη στέγη ή την καθιστά απαγορευτικά ακριβή.