Γράφει ο Νίκος Τινός


Στην Ελλάδα έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι «πέφτει ο Μητσοτάκης».

Το έχουν πει κόμματα, αρχηγοί, βουλευτές, αναλυτές, καφενεία και πιθανότατα κάποιος θείος στο οικογενειακό τραπέζι που «ξέρει από μέσα τι γίνεται».

Τελικά έπεσε.

Από το ποδήλατο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε μια άτυχη στιγμή κάνοντας ποδήλατο στα Χανιά, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ελαφρά στο χέρι και να αποκτήσει μερικές εκδορές. Χρειάστηκε να περάσει από το νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες και στη συνέχεια αποχώρησε.

Περαστικά, λοιπόν, στον άνθρωπο.

Αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.

Δεν γίνεται να είσαι πρωθυπουργός της Ελλάδας, να πέφτεις από ποδήλατο και να περιμένεις από μια χώρα που έχει μετατρέψει τη λέξη «πτώση» σε πολιτικό όρο να το αντιμετωπίσει απλώς ως ορθοπεδικό περιστατικό.

Φανταστείτε, για παράδειγμα, τη στιγμή της ενημέρωσης της ασφάλειας.

«Έπεσε ο Πρόεδρος!»

Για μερικά δευτερόλεπτα πρέπει να πάγωσε το σύμπαν.

«Τι έπεσε; Η κυβέρνηση;»

«Όχι.»

«Στις δημοσκοπήσεις;»

«Όχι.»

«Στη Βουλή;»

«Όχι.»

«Ε, τότε;»

«Από το ποδήλατο.»

Κάπου εκεί λογικά επανήλθαν οι σφυγμοί και άρχισαν να ψάχνουν betadine.

Ακόμη καλύτερη πρέπει να ήταν η πιθανή τηλεφωνική συνομιλία του ίδιου του πρωθυπουργού.

«Έπεσα».

Η λέξη που κανένας πολιτικός δεν θέλει να ακούσει από πρωθυπουργό χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις.

«Πώς έπεσες;»