Η Δωροθέα Κολυνδρίνη έχει αναγνωρισιμότητα. Έχει αυτοδιοικητική διαδρομή. Έχει προσωπικές επαφές και έχει αποδείξει ότι μπορεί να συγκεντρώσει ψήφους σε μια περιφερειακή κάλπη.

Κανένα από αυτά, όμως, δεν απαντά στο βασικό ερώτημα μιας βουλευτικής υποψηφιότητας:

Μπορεί να κινητοποιήσει τη βάση της Νέας Δημοκρατίας;

Γιατί άλλο να σε γνωρίζει ο ψηφοφόρος και άλλο να σηκωθεί από τον καναπέ για να σε ψηφίσει.

Άλλο να διαθέτεις ένα δίκτυο που χτίστηκε επί χρόνια μέσα από την Αυτοδιοίκηση και άλλο να έχεις καλλιεργήσει έναν καθαρό, διαρκή δεσμό με τον κομματικό πυρήνα.

Και ειδικά σε μια εκλογική μάχη όπου η συσπείρωση μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Η Κολυνδρίνη έχει κάνει δημόσιες πολιτικές παρουσίες και το όνομά της βρίσκεται σήμερα στα σενάρια για το ψηφοδέλτιο. Αυτό είναι καταγεγραμμένο. Το αν όμως διαθέτει αντίστοιχα ισχυρό κομματικό αποτύπωμα είναι διαφορετικό ερώτημα.

Για τον νεοδημοκράτη που έχει ψηφίσει το κόμμα επί χρόνια, που έχει τρέξει στις δύσκολες εκλογικές μάχες και σήμερα μπορεί να είναι προβληματισμένος, ποιο είναι ακριβώς το πολιτικό επιχείρημα που θα τον κινητοποιήσει;

Η αυτοδιοικητική διαδρομή;

Οι προσωπικοί σταυροί μιας άλλης κάλπης;

Ή υπάρχει μια σταθερή κομματική παρουσία των προηγούμενων ετών που μπορεί σήμερα να μετατραπεί σε συσπείρωση;

Αυτό είναι το πραγματικό τεστ.

Γιατί οι εθνικές εκλογές δεν είναι διαγωνισμός αναγνωρισιμότητας. Ούτε το ψηφοδέλτιο είναι απλή μεταγραφή επιτυχημένων αυτοδιοικητικών στελεχών.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ισχυροί στην Αυτοδιοίκηση, χωρίς η ίδια δύναμη να μεταφερθεί αυτούσια στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Και ίσως αυτό είναι που πρέπει να εξεταστεί πριν από τους πανηγυρισμούς για κάθε νέο όνομα που «παίζει» για το ψηφοδέλτιο.

Γιατί άλλο να έχεις κόσμο γύρω σου και άλλο να μπορείς να συσπειρώσεις κόσμο γύρω από ένα κόμμα.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμη.