Υπάρχουν χωριά που μοιάζουν να έχουν στηθεί για τη φωτογραφία. Και υπάρχουν άλλα που, πίσω από την όμορφη εικόνα, εξακολουθούν να έχουν δική τους ζωή. Ο Λαύκος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Χτισμένος αμφιθεατρικά σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων, με θέα προς τον Παγασητικό, απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα από τον Βόλο. Η ίδρυσή του τοποθετείται στον 15ο αιώνα, αρχικά σε χαμηλότερη και πιο προστατευμένη θέση από τις πειρατικές επιδρομές.
Η πρώτη εικόνα που μένει στον επισκέπτη είναι η πλατεία. Τα ψηλά πλατάνια, τα πέτρινα κτίσματα, τα τραπεζάκια και η χαρακτηριστική πηλιορείτικη αρχιτεκτονική δεν αποτελούν απλώς τουριστικό φόντο. Η πλατεία παραμένει ο χώρος όπου συναντιέται το χωριό, ανταλλάσσονται νέα και διατηρείται η αίσθηση της κοινότητας.
Ένας καφές με ιστορία
Στην πλατεία βρίσκεται το καφενείο Φορλίδα, που θεωρείται ένα από τα παλαιότερα καφενεία της Ελλάδας, με αφετηρία λειτουργίας το 1785. Το λιτό εσωτερικό, τα παλιά έπιπλα και οι φωτογραφίες άλλων εποχών δεν δημιουργήθηκαν για να αναπαραστήσουν το παρελθόν. Είναι το ίδιο το παρελθόν που συνέχισε να λειτουργεί.
Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Λαύκου: η ιστορία του δεν περιορίζεται σε πινακίδες και επετειακές αναφορές. Παραμένει παρούσα στην καθημερινότητα, σε έναν καφέ κάτω από τα πλατάνια, σε μια κουβέντα στην πλατεία και σε μια διαδρομή μέσα από τα καλντερίμια.
Δύο μικρά μουσεία με μεγάλη ιστορία
Στο παλιό δημοτικό σχολείο στεγάζεται το Φάμπειο Μουσείο, αφιερωμένο στον ζωγράφο και γλύπτη Θανάση Φάμπα. Η συλλογή έργων του δίνει στον επισκέπτη μια διαφορετική εικόνα του χωριού, πέρα από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και το φυσικό τοπίο.
Ξεχωριστή θέση έχει και το Μουσείο Ραδιοφώνου «Αντώνης Ταβάνης». Η συλλογή του περιλαμβάνει περίπου 150 ραδιόφωνα, κατασκευασμένα από το 1917 έως το 1960. Μικρές συσκευές που κάποτε μετέφεραν ειδήσεις, μουσική και φωνές από τον κόσμο συγκεντρώνονται σήμερα σε ένα χωριό του Νοτίου Πηλίου.
Ο φούρνος που προοριζόταν για σταθμός
Μία από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαύκου βρίσκεται στον παραδοσιακό ξυλόφουρνο. Το πέτρινο κτίριο κατασκευάστηκε το 1904 και, σύμφωνα με την τοπική ιστορία, προοριζόταν αρχικά για σιδηροδρομικό σταθμό, σε σχέδια του Εβαρίστο ντε Κίρικο.
ΣΧΟΛΙΑ