Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη με έναν τρόπο που πολλές φορές μοιάζει απότομος και ασύνδετος. Πρόσωπα εμφανίζονται, ιστορίες ανοίγουν, διάλογοι ξεκινούν και η αφήγηση πηγαίνει από το ένα σημείο στο άλλο χωρίς να δημιουργείται η ένταση που προφανώς επιδιώκει.
Και κάπου εκεί έρχεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα: οι ερμηνείες.
Σε αρκετές στιγμές είναι επίπεδες, άλλες φορές υπερβολικές και συχνά δεν καταφέρνουν να κάνουν τον θεατή να πιστέψει αυτό που βλέπει. Οι δραματικές στιγμές θέλουν συναίσθημα, όχι απλώς δραματική μουσική και ένα ωραίο πλάνο μέσα στην ομίχλη.
Γιατί από εικόνα, πράγματι, έχουμε.
Πήλιο, Τσαγκαράδα, φύση, πέτρινα σπίτια, θάλασσα, Βόλος. Η Μαγνησία προσφέρει στην παραγωγή ένα σχεδόν έτοιμο κινηματογραφικό σκηνικό. Υπάρχουν πλάνα που πραγματικά χαίρεσαι να βλέπεις.
Μόνο που κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι περιμένεις περισσότερο το επόμενο πλάνο του Πηλίου παρά την επόμενη εξέλιξη της ιστορίας.
Και αυτό για μια δραματική σειρά δεν είναι ακριβώς κομπλιμέντο.
Μια τηλεοπτική παραγωγή δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στην καλή φωτογραφία, στις όμορφες τοποθεσίες και στα ατμοσφαιρικά πλάνα. Χρειάζεται ρυθμό, χαρακτήρες που να σε κάνουν να ενδιαφερθείς και, κυρίως, μια ιστορία που να σε αναγκάζει να περιμένεις το επόμενο επεισόδιο.
ΣΧΟΛΙΑ