Γράφει ο Νίκος Τινός


Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι σήμερα δεν ξέρει μόνο τι θέλει, αλλά και πώς να το κάνει.

Ε, αυτό είναι μια πρόοδος.

Διότι το 2015, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, είχαμε το «τι θέλουμε», αλλά το «πώς γίνεται» μάλλον ήταν σε ξεχωριστό εγχειρίδιο που είχε χαθεί. 

Έντεκα χρόνια αργότερα, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται πιο έμπειρος, πιο ώριμος και, αν πιστέψουμε τα λεγόμενά του, με πολύ καλύτερη γνώση του δρόμου.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Στη συνέντευξή του μίλησε για ακρίβεια, διαφθορά, ολιγοπώλια, συμφέροντα, Δικαιοσύνη. Χρησιμοποίησε ακόμη και τη λέξη «καθεστώς».

Με δυο λόγια, ένα ήσυχο αυγουστιάτικο βράδυ.

Η πολιτική στην Ελλάδα έχει αυτό το ωραίο χαρακτηριστικό. Μπορείς να πας για ένα παγωτό και μέχρι να γυρίσεις να έχει εγκαθιδρυθεί καθεστώς, να έχουν εμφανιστεί τα συμφέροντα και να χρειάζεται νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Οι λέξεις είναι βαριές.

Βέβαια στην Ελλάδα οι βαριές πολιτικές λέξεις χρησιμοποιούνται τόσο συχνά, ώστε στο τέλος χρειάζονται δίαιτα.

Ο Τσίπρας, πάντως, θέλει να παρουσιάσει έναν διαφορετικό εαυτό. Όχι τον πολιτικό του 2015 που ερχόταν να αλλάξει την Ευρώπη και βρέθηκε να κάνει ταχύρρυθμα μαθήματα για το πώς λειτουργεί, αλλά έναν πρώην πρωθυπουργό που πέρασε από Μαξίμου, διαπραγματεύσεις, εκλογές, ήττες και αντιπολίτευση.

Και αυτό δεν είναι αμελητέο.

Η εμπειρία πράγματι μετράει.

Το πρόβλημα είναι ότι μετράει και για τους ψηφοφόρους.

Γιατί ο πολιτικός μπορεί να κοιτάζει το παρελθόν και να βλέπει πολύτιμα μαθήματα.

Ο πολίτης μπορεί να κοιτάζει ακριβώς το ίδιο παρελθόν και να λέει:

«Ναι, θυμάμαι.»

Και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Το 2015 ο Τσίπρας είχε ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Μπορούσε να λέει «θα το κάνουμε αλλιώς».

Σήμερα έχει ένα μικρό μειονέκτημα.

Ο κόσμος μπορεί να απαντήσει:

«Ναι, αλλά έχουμε ήδη δει μία φορά πώς το κάνατε».

Αυτό λέγεται πολιτική εμπειρία.