Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για μία ακόμη σοβαρή αστοχία ενός εργολάβου.
Μόνο που δεν είναι η πρώτη. Ούτε η δεύτερη. Ούτε καν η δέκατη.
Τον περασμένο Μάρτιο είχαν δημοσιοποιηθεί στοιχεία της ίδιας της ΔΕΥΑΜΒ για τις ζημιές που προκάλεσαν συνεργεία οπτικών ινών στο δίκτυο ύδρευσης μέσα στο 2025.
Ο αριθμός ήταν εντυπωσιακός: 87 έκτακτες βλάβες μέσα σε έναν χρόνο.
Η ΔΕΥΑΜΒ είχε υπολογίσει το κόστος αποκατάστασης, υλικών, απώλειας νερού και επιπτώσεων από τις διακοπές υδροδότησης σε συνολικά 168.381,65 ευρώ, ενώ είχε ήδη γνωστοποιηθεί ότι κατατέθηκε αγωγή για τη διεκδίκηση του ποσού.
Και κάπου εδώ το ερώτημα αλλάζει.
Δεν είναι μόνο «ποιος έσπασε σήμερα τον αγωγό;»
Είναι:
Μετά από 87 βλάβες, τι ακριβώς άλλαξε στον έλεγχο των εργασιών ώστε να μην υπάρξει η 88η, η 89η και η επόμενη;
Γιατί όταν ένα πρόβλημα εμφανίζεται μία φορά, μπορείς να μιλήσεις για ατύχημα.
Όταν εμφανίζεται δεκάδες φορές, υπάρχει πλέον ένα δεύτερο επίπεδο ευθύνης: η πρόληψη.
Τον Φεβρουάριο του 2026 ο Δήμος Βόλου είχε εγκρίνει νέα παράταση δικαιωμάτων διέλευσης για εργασίες εγκατάστασης οπτικών ινών σε εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στην πόλη. Αυτό από μόνο του, ασφαλώς, δεν συνδέει τις συγκεκριμένες εταιρείες με τη σημερινή βλάβη. Δείχνει όμως ότι οι εργασίες συνεχίζονταν ενώ το πρόβλημα των ζημιών στα δίκτυα ήταν ήδη γνωστό.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
ΣΧΟΛΙΑ