Του Τέρενς Κουίκ Σήμερα μάς φαίνεται απολύτως φυσικό. Αγόρια και κορίτσια μπαίνουν από την ίδια πόρτα, κάθονται στα ίδια θρανία, έχουν τους ίδιους καθηγητές, διδάσκονται τα ίδια μαθήματα και διεκδικούν τις ίδιες θέσεις στα πανεπιστήμια. Δεν ήταν πάντα έτσι. Για πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα η εκπαίδευση ακολουθούσε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο. Υπήρχαν σχολεία αρρένων και σχολεία θηλέων, Αρρεναγωγεία και Παρθεναγωγεία. Και πίσω από αυτόν τον διαχωρισμό κρυβόταν κάτι βαθύτερο: η κοινωνία δεν είχε τις ίδιες προσδοκίες από ένα αγόρι και από ένα κορίτσι. Γι’ αυτό και η ιστορία του περίφημου Ανώτερου Δημοτικού Παρθεναγωγείου του Βόλου δεν είναι απλώς η ιστορία ενός σχολείου.