Κάθε χρόνο, με το πρώτο κουδούνι, ξεκινά και η καθιερωμένη παρέλαση των τοπικών αρχόντων από τα σχολεία.
Χειραψίες, ευχές, φωτογραφίες με μαθητές και εκπαιδευτικούς, αναρτήσεις γεμάτες «στήριξη στη νέα γενιά» και «ευχές για δημιουργική χρονιά».

Μόνο που το πρόβλημα είναι πως η αγάπη αυτή για το σχολείο κρατά όσο και ένα story.

Γιατί αν τα σχολεία ήταν πραγματικά προτεραιότητα, το ενδιαφέρον δεν θα εμφανιζόταν μόνο τη μέρα του αγιασμού. Θα φαινόταν όλον τον χρόνο:
στις ελλείψεις, στις συντηρήσεις, στις υποδομές, στις ανάγκες μαθητών και εκπαιδευτικών, στις αίθουσες που δεν είναι όπως πρέπει, στα προβλήματα που χρονίζουν και πάντα μεταφέρονται «για αργότερα».