Ξεκίνησε για κάμπινγκ. Μετά θα γινόταν Σχολή Εμπορικού Ναυτικού. Τελικά έγινε πεντάστερο ξενοδοχείο. Χρειάστηκαν μόνο 55 χρόνια, μερικά ΦΕΚ, ένα ΤΑΙΠΕΔ, ένας Δήμος, το ΣτΕ και τώρα μια εισαγγελική έρευνα. Ελληνικό success story, με θέα Παγασητικό.
Γράφει ο Νίκος Τινός | Τις πταίει;
Υπάρχουν οικόπεδα που γεννιούνται οικόπεδα και πεθαίνουν οικόπεδα.
Και υπάρχουν και οικόπεδα με φιλοδοξίες.
Στην Κάτω Γατζέα έχουμε τη δεύτερη περίπτωση.
Το συγκεκριμένο κομμάτι γης έχει αλλάξει περισσότερα επαγγελματικά σχέδια απ’ όσα αλλάζει ένας πρωτοετής όταν τον ρωτάς «τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου;».
Το 1971 θα γινόταν κάμπινγκ.
Δεν έγινε.
Το 1975 θα γίνονταν Σχολές Εμπορικού Ναυτικού.
Δεν έγιναν.
Και επειδή η Ελλάδα δεν αφήνει ποτέ μια καλή εκκρεμότητα να πάει χαμένη, πέρασαν δεκαετίες και τελικά φύτρωσε πεντάστερο ξενοδοχείο.
Κάμπινγκ μηδέν.
Σχολές μηδέν.
Πέντε αστέρια, πέντε.
Μια χαρά πήγε το σχέδιο.
Η έκταση είναι 41,5 στρέμματα και ο Δήμος Νοτίου Πηλίου υποστηρίζει ότι, αφού οι σκοποί για τους οποίους είχε παραχωρηθεί δεν υλοποιήθηκαν, έπρεπε να επιστρέψει στην τοπική κοινωνία. Το 2015, όμως, η έκταση μεταβιβάστηκε μέσω ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιωτική εταιρεία. Σήμερα ο Δήμος αμφισβητεί τη διαδικασία και η υπόθεση έχει φτάσει μέχρι την Εισαγγελία Βόλου, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη προκαταρκτική εξέταση.
Προσέξτε τώρα την ομορφιά.
Όχι του Παγασητικού. Της ελληνικής διοίκησης.
Έχεις ένα ακίνητο που επί δεκαετίες δεν χρησιμοποιείται για τον σκοπό για τον οποίο απαλλοτριώθηκε.
Περνούν κυβερνήσεις.
Περνούν δήμαρχοι.
Περνούν πρόεδροι οργανισμών.
Περνούν καλοκαίρια, χειμώνες, μνημόνια, πανδημίες.
Και ξαφνικά, εκεί που κανείς δεν κατάφερε να φτιάξει ούτε κάμπινγκ ούτε σχολή, καταφέρνουμε να φτιάξουμε ολόκληρο luxury resort.
Αυτό λέγεται αποτελεσματικότητα.
Απλώς εμφανίζεται όταν θέλει.
Και τώρα έχουμε το ωραίο ελληνικό παράδοξο: το ξενοδοχείο λειτουργεί, οι πελάτες κάνουν check-in και ο φάκελος της υπόθεσης κάνει check-in στην Εισαγγελία.
Με πισίνα το ένα.
Με προκαταρκτική το άλλο.
Για να είμαστε δίκαιοι, η εισαγγελική έρευνα δεν σημαίνει ενοχή ούτε αποδεικνύει από μόνη της παρανομία. Αυτό ακριβώς είναι που διερευνάται. Ούτε χρειάζεται να βαφτίσουμε μια τουριστική επένδυση «σκάνδαλο» επειδή έτσι γράφει πιο ωραία ο τίτλος. Η πραγματικότητα είναι ήδη αρκετά ενδιαφέρουσα χωρίς τη βοήθειά μας.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο.
Πώς γίνεται μια δημόσια υπόθεση να μένει ανοιχτή επί δεκαετίες και η οριστική απάντηση για το ποιος έχει δικαίωμα σε τι να αναζητείται όταν το ξενοδοχείο έχει ήδη χτιστεί;
Εκεί βρίσκεται όλο το ελληνικό μεγαλείο.
Εμείς πρώτα χτίζουμε.
Μετά τσακωνόμαστε.
Ύστερα ψάχνουμε τα χαρτιά.
Στο τέλος έρχεται και η Δικαιοσύνη για να καταλάβει τι ακριβώς κάναμε όλοι οι προηγούμενοι.
Και κάπου ανάμεσα υπάρχουν ο πολίτης, ο Δήμος, το Δημόσιο, ο επενδυτής και ένα ντουλάπι γεμάτο φακέλους που πιθανότατα μυρίζουν ακόμη καρμπόν.
Ποιος έχει δίκιο θα το κρίνουν τα αρμόδια όργανα.
Το μόνο βέβαιο είναι πως η έκταση στη Γατζέα πέτυχε κάτι αξιοθαύμαστο:
σε μισό αιώνα πρόλαβε να γίνει κάμπινγκ χωρίς κάμπινγκ, σχολή χωρίς σχολή και τελικά ξενοδοχείο με κανονικό ξενοδοχείο.
Και τώρα μένει η τελευταία πολυτέλεια.
Να μάθουμε σε ποιον ανήκει.
Στη Γατζέα το ξενοδοχείο άνοιξε.
Ο φάκελος, πάλι, δεν έκλεισε.
ΣΧΟΛΙΑ