Γράφει ο Νίκος Τινός | Τις πταίει;
Υπάρχουν οικόπεδα που γεννιούνται οικόπεδα και πεθαίνουν οικόπεδα.
Και υπάρχουν και οικόπεδα με φιλοδοξίες.
Στην Κάτω Γατζέα έχουμε τη δεύτερη περίπτωση.
Το συγκεκριμένο κομμάτι γης έχει αλλάξει περισσότερα επαγγελματικά σχέδια απ’ όσα αλλάζει ένας πρωτοετής όταν τον ρωτάς «τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου;».
Το 1971 θα γινόταν κάμπινγκ.
Δεν έγινε.
Το 1975 θα γίνονταν Σχολές Εμπορικού Ναυτικού.
Δεν έγιναν.
Και επειδή η Ελλάδα δεν αφήνει ποτέ μια καλή εκκρεμότητα να πάει χαμένη, πέρασαν δεκαετίες και τελικά φύτρωσε πεντάστερο ξενοδοχείο.
Κάμπινγκ μηδέν.
Σχολές μηδέν.
Πέντε αστέρια, πέντε.
Μια χαρά πήγε το σχέδιο.
Η έκταση είναι 41,5 στρέμματα και ο Δήμος Νοτίου Πηλίου υποστηρίζει ότι, αφού οι σκοποί για τους οποίους είχε παραχωρηθεί δεν υλοποιήθηκαν, έπρεπε να επιστρέψει στην τοπική κοινωνία. Το 2015, όμως, η έκταση μεταβιβάστηκε μέσω ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιωτική εταιρεία. Σήμερα ο Δήμος αμφισβητεί τη διαδικασία και η υπόθεση έχει φτάσει μέχρι την Εισαγγελία Βόλου, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη προκαταρκτική εξέταση.
Προσέξτε τώρα την ομορφιά.
Όχι του Παγασητικού. Της ελληνικής διοίκησης.
Έχεις ένα ακίνητο που επί δεκαετίες δεν χρησιμοποιείται για τον σκοπό για τον οποίο απαλλοτριώθηκε.
Περνούν κυβερνήσεις.
Περνούν δήμαρχοι.
Περνούν πρόεδροι οργανισμών.
Περνούν καλοκαίρια, χειμώνες, μνημόνια, πανδημίες.
Και ξαφνικά, εκεί που κανείς δεν κατάφερε να φτιάξει ούτε κάμπινγκ ούτε σχολή, καταφέρνουμε να φτιάξουμε ολόκληρο luxury resort.
Αυτό λέγεται αποτελεσματικότητα.
Απλώς εμφανίζεται όταν θέλει.
Και τώρα έχουμε το ωραίο ελληνικό παράδοξο: το ξενοδοχείο λειτουργεί, οι πελάτες κάνουν check-in και ο φάκελος της υπόθεσης κάνει check-in στην Εισαγγελία.
Με πισίνα το ένα.
Με προκαταρκτική το άλλο.
ΣΧΟΛΙΑ