Γράφει ο Νίκος Τινός


Υπάρχουν έργα που αργούν να γίνουν.

Και υπάρχουν και έργα που, πριν καν γίνουν, έχουν ήδη αποκτήσει τόσους «γονείς» που στο τέλος χρειάζονται οικογενειακό δικαστήριο.

Κάπως έτσι εξελίσσεται και η ιστορία του νέου Πυροσβεστικού Μεγάρου στον Βόλο.

Το οικόπεδο υπάρχει. Η απόφαση υπάρχει. Η διαδικασία προχωρά. Το κτήριο, βέβαια, δεν υπάρχει ακόμη, αλλά αυτό είναι μια μάλλον ασήμαντη λεπτομέρεια μπροστά στο πραγματικά επείγον ζήτημα:

Ποιος το έκανε;

Εδώ αρχίζει η ωραία πλευρά της πολιτικής.

Γιατί ο πολίτης μπορεί να σκέφτεται ότι το σημαντικό είναι να αποκτήσει επιτέλους η Πυροσβεστική σύγχρονες εγκαταστάσεις.

Αθώος άνθρωπος.

Στην πολιτική τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Πρέπει να μάθουμε ποιος το πρότεινε πρώτος, ποιος το ζήτησε δεύτερος, ποιος το έθεσε στον υπουργό, ποιος το επανέφερε, ποιος τηλεφώνησε, ποιος έστειλε επιστολή, ποιος έκανε συνάντηση και, κυρίως, ποιος θα βρίσκεται πιο κοντά στην κορδέλα όταν έρθει εκείνη η ευλογημένη ημέρα των εγκαινίων.

Διότι στην Ελλάδα ένα δημόσιο έργο δεν αρκεί να κατασκευαστεί.

Πρέπει προηγουμένως να κατανεμηθεί πολιτικά.

Η ιστορία του Πυροσβεστικού Μεγάρου έχει ήδη αρκετά επεισόδια. Υπήρξε η επιλογή της ανέγερσης νέου κτηρίου στη Μαχαιρίτσα, υπήρξε διαφορετική πρόταση για αξιοποίηση άλλου υφιστάμενου χώρου, υπήρξαν παρεμβάσεις, συναντήσεις και δημόσιες τοποθετήσεις. Τώρα ο Δήμος προχωρά και το απαραίτητο συμβολαιογραφικό κομμάτι της παραχώρησης.

Μέχρι εδώ όλα φυσιολογικά.

Ή μάλλον, όσο φυσιολογικά μπορεί να είναι στην Ελλάδα.

Γιατί ένα έργο που θα έπρεπε απλώς να έχει μια διαδρομή τύπου «υπάρχει ανάγκη – βρίσκουμε χώρο – εξασφαλίζουμε χρηματοδότηση – χτίζουμε», στη δική μας δημόσια ζωή χρειάζεται και ένα παράλληλο πρωτάθλημα δηλώσεων.

Και δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο έργο.

Το έχουμε δει παντού.

Φτιάχνεται ένας δρόμος;

«Κατόπιν ενεργειών μου».

Εγκρίνεται μια χρηματοδότηση;

«Μετά από προσωπική μου παρέμβαση».

Μπαίνει μια υπογραφή;

«Μία σημαντική εξέλιξη που δικαιώνει τις προσπάθειές μας».