Η υπόθεση στα Άνω Λιόσια δεν αφορά μόνο μια εκπαιδευτικό που φώναξε σε παιδί. Αφορά και εμάς, τους μεγάλους, και τον τρόπο που επιλέγουμε να αντιδρούμε.
Ζητάμε από τους εκπαιδευτικούς ψυχραιμία, υπομονή και σεβασμό απέναντι στα παιδιά μας. Και σωστά. Όταν όμως εμείς οι ίδιοι απαντάμε στον θυμό με βία, τότε το ερώτημα γίνεται πολύ πιο δύσκολο: ποιο παράδειγμα δίνουμε τελικά στα παιδιά;
Η υπόθεση στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων προκάλεσε δικαιολογημένα αντιδράσεις.
Μια εκπαιδευτικός ακούγεται να φωνάζει σε μικρό παιδί. Και κανείς δεν μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό ένα παιδί νηπιαγωγείου να βρίσκεται απέναντι σε φωνές, ένταση ή συμπεριφορές που το φοβίζουν.
Από τους δασκάλους ζητάμε υπομονή.
Ζητάμε ψυχραιμία.
Ζητάμε παιδαγωγική συμπεριφορά.
Ζητάμε να μπορούν να διαχειρίζονται ακόμη και τις πιο δύσκολες στιγμές χωρίς να ξεπερνούν τα όρια.
Και πολύ σωστά τα ζητάμε όλα αυτά.
Όμως μετά έρχεται η δύσκολη ερώτηση.
Εμείς μπορούμε να τα κάνουμε;
Γιατί όταν η αντίδραση ενός ενήλικα απέναντι σε μια συμπεριφορά που θεωρεί απαράδεκτη είναι η σωματική βία, τότε δημιουργείται μια τεράστια αντίφαση.
Από τη μία λέμε ότι δεν θέλουμε κανέναν να φωνάζει στο παιδί μας.
Από την άλλη, όταν εμείς θυμώσουμε, θεωρούμε ότι μπορούμε να σηκώσουμε το χέρι.
Και τότε τι ακριβώς μαθαίνει το παιδί;
Ότι οι φωνές είναι λάθος αλλά το ξύλο μπορεί να δικαιολογηθεί;
Ότι ο θυμός της δασκάλας είναι απαράδεκτος αλλά ο θυμός του γονέα είναι διαφορετικός;
Ότι δεν πρέπει να χτυπάμε, εκτός αν πιστεύουμε πως έχουμε δίκιο;
Τα παιδιά δεν ακούνε μόνο όσα τους λέμε.
Βλέπουν.
Παρατηρούν.
Αντιγράφουν.
Μπορούμε να τους επαναλαμβάνουμε εκατό φορές ότι οι διαφορές λύνονται με συζήτηση, ότι δεν σηκώνουμε το χέρι, ότι όταν αδικούμαστε ζητάμε βοήθεια.
Αν όμως όταν έρθει η δύσκολη στιγμή κάνουμε εμείς το αντίθετο, τότε το μάθημα έχει ήδη ακυρωθεί.
Αν μια εκπαιδευτικός έχει ξεπεράσει τα όρια, πρέπει να ελεγχθεί.
Υπάρχουν διαδικασίες, καταγγελίες, έρευνες και αρμόδιες αρχές.
Αυτό ακριβώς σημαίνει οργανωμένη κοινωνία.
Δεν σημαίνει ότι κάποιος παίρνει τον νόμο στα χέρια του επειδή θεωρεί ότι αδικήθηκε.
Και ίσως αυτή η υπόθεση πρέπει να μας προβληματίσει λίγο περισσότερο από όσο μας βολεύει.
Γιατί είναι εύκολο να απαιτούμε καλύτερους δασκάλους.
Είναι εύκολο να απαιτούμε καλύτερα σχολεία.
Είναι εύκολο να απαιτούμε καλύτερη συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά μας.
Το δύσκολο είναι να κοιτάξουμε και τη δική μας συμπεριφορά.
Γιατί στο τέλος, τα παιδιά δεν μεγαλώνουν μόνο μέσα στην τάξη.
Μεγαλώνουν και μέσα στο σπίτι.
Μεγαλώνουν βλέποντας πώς μιλάμε, πώς θυμώνουμε, πώς διαφωνούμε και πώς λύνουμε τις διαφορές μας.
Θέλουμε καλύτερους δασκάλους.
Και δικαίως.
Αλλά πριν ζητήσουμε από όλους τους άλλους να γίνουν καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας, ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε εμείς.
ΣΧΟΛΙΑ