Παράλληλο Γραφείο Τύπου, «φυτευτοί σύμβουλοι», αποχωρήσεις και δημόσιες αιχμές. Για ένα κόμμα που υπόσχεται μια διαφορετική πολιτική, η πρώτη εικόνα θυμίζει έντονα τις παλιές κομματικές συγκρούσεις.
Ανώνυμη άποψη αναγνώστη
Κάθε νέο πολιτικό κόμμα δικαιούται χρόνο για να οργανωθεί, να παρουσιάσει τις θέσεις του και να επιλέξει τους ανθρώπους που θα το εκπροσωπήσουν. Όταν, όμως, ζητά την ψήφο των πολιτών και φιλοδοξεί να κυβερνήσει τη χώρα, κρίνεται πρώτα από το κατά πόσο μπορεί να διοικήσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Και αυτή τη στιγμή, η εικόνα από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού μόνο εικόνα ενότητας και συνεννόησης δεν παρουσιάζει.
Ο Θανάσης Αυγερινός αποχώρησε από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου, καταγγέλλοντας ότι πληροφορήθηκε εκ των υστέρων τη λειτουργία «παράλληλου Γραφείου Τύπου», του οποίου δεν γνώριζε καν τη σύνθεση. Παράλληλα, έκανε λόγο για «φυτευτούς συμβουλάτορες» και αδιαφανείς παρεμβάσεις στο εσωτερικό του κινήματος. Δεν πρόκειται απλώς για μια συνηθισμένη αλλαγή προσώπου, αλλά για μια δημόσια καταγγελία που φανερώνει σοβαρό πρόβλημα στη λήψη αποφάσεων και στην κατανομή των αρμοδιοτήτων.
Η απάντηση της Μαρίας Καρυστιανού ήταν εξίσου αιχμηρή. Δήλωσε αιφνιδιασμένη και υποστήριξε ότι είναι καλύτερο να αποχωρούν όσοι «κρατούν πίσω» το κίνημα, αφήνοντας παράλληλα υπαινιγμούς για τον χαρακτήρα και τις προθέσεις του πρώην εκπροσώπου. Αντί, όμως, να δοθεί μια καθαρή θεσμική απάντηση για το ποιος δημιούργησε το παράλληλο Γραφείο Τύπου και γιατί δεν ενημερώθηκε ο επίσημος εκπρόσωπος, η συζήτηση μεταφέρθηκε στους χαρακτήρες και στα προσωπικά κίνητρα.
Και δεν είναι η πρώτη ρωγμή. Είχαν προηγηθεί οι αποχωρήσεις του Βασίλη Κοκοτσάκη και του Αθανασίου Παπανικολάου, με καταγγελίες για «αυλές», μηχανισμούς και μια «περίκλειστη παρέα». Όταν διαφορετικά πρόσωπα αποχωρούν διατυπώνοντας παρόμοιες αιτιάσεις, δύσκολα μπορεί κανείς να αποδώσει τα πάντα σε προσωπικές πικρίες ή σε εξωτερικές επιθέσεις.
Η Μαρία Καρυστιανού απέκτησε μεγάλη κοινωνική επιρροή μέσα από τον αγώνα για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη στην τραγωδία των Τεμπών. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Η κοινωνική αποδοχή, όμως, δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε ικανότητα διακυβέρνησης.
Άλλο η έκφραση της αγανάκτησης των πολιτών και άλλο η συγκρότηση ενός κόμματος με σαφείς θέσεις, κανόνες, διαδικασίες, λογοδοσία και ανθρώπους που μπορούν να συνεργαστούν. Η ηθική επίκληση δεν αρκεί, όταν στο εσωτερικό εμφανίζονται παράλληλες δομές και οι διαφωνίες καταλήγουν σε δημόσιες επιθέσεις.
Πριν ζητήσει, λοιπόν, από τους πολίτες να της εμπιστευτούν τη χώρα, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» οφείλει να απαντήσει σε απλά ερωτήματα: Ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις; Ποιος εκπροσωπεί πραγματικά το κόμμα; Γιατί δημιουργούνται παράλληλοι μηχανισμοί; Και πώς αντιμετωπίζεται μια διαφορετική άποψη;
Γιατί η εξουσία δεν ασκείται μόνο με συνθήματα, συγκίνηση και καταγγελίες. Απαιτεί οργάνωση, συνεννόηση και θεσμική σοβαρότητα.
Όταν ένα κόμμα δεν μπορεί να συντονίσει ούτε το ίδιο του το Γραφείο Τύπου, η φιλοδοξία να συντονίσει μια ολόκληρη χώρα μοιάζει, τουλάχιστον προς το παρόν, υπερβολική. Πριν υποσχεθούν ότι θα αλλάξουν την Ελλάδα, ας αποδείξουν πρώτα ότι μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
ΣΧΟΛΙΑ