Τα θετικά δημοσιεύματα στον τοπικό Τύπο δίνουν την αφορμή. Από τις επαφές του με νέα στελέχη της παράταξης μέχρι τις δημόσιες παρεμβάσεις του και την πρόθεσή του να επιστρέψει στο Κοινοβούλιο, ο πρώην βουλευτής εξακολουθεί να έχει ενεργή πολιτική παρουσία. Σχολιάζεται θετικά ακόμη και η διάθεσή του να ασκήσει αυτοκριτική για τη σχέση της κυβέρνησης με την κοινωνία.

Κι εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον. Η απώλεια μιας έδρας είναι και μια δοκιμασία για τη σχέση ενός πολιτικού με τον τόπο του. Όταν υποχωρούν τα φώτα του αξιώματος, φαίνεται πόσο αντέχει αυτή η σχέση. Η συνέχιση της παρουσίας του Μαραβέγια στα τοπικά και κομματικά πράγματα προσφέρει, κατά τη γνώμη μας, έναν ουσιαστικό λόγο να επανεκτιμηθεί η διαδρομή του.

Γιατί η εκτίμηση και η στήριξη χτίζονται και στις περιόδους που κάποιος βρίσκεται εκτός Βουλής. Στην επαφή, στη συνέπεια, στην προθυμία να συνεχίσει να ασχολείται. Εκεί αποκτά περιεχόμενο και η συζήτηση για μια πολιτική επιστροφή.

Μήπως, λοιπόν, κάποιοι βιάστηκαν να τον προσπεράσουν; Μήπως η προηγούμενη κρίση άφησε λιγότερο χώρο απ’ όσο έπρεπε στην αναγνώριση της αξίας και των δυνατοτήτων του; Η πολιτική ωριμότητα περιλαμβάνει και το θάρρος να ξανακοιτάξεις μια επιλογή σου.

Το ερώτημα για τον Μαραβέγια είναι αν αξίζει να επιστρέψει. Υπάρχει, όμως, και ένα προηγούμενο: μήπως έπρεπε πρώτα να λείψει από τα έδρανα για να εκτιμηθεί περισσότερο η παρουσία του;

Γιατί στην πολιτική, καμιά φορά, η δυσκολότερη παραδοχή χωράει σε δύο λέξεις: «Τον αδικήσαμε».