Πέρασε, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας από τον Βόλο. Ήπιε τον καφέ του, συνάντησε στελέχη και νεολαίους, έκανε τη βόλτα του και κατέληξε στο τσιπουράδικο. Το πρόγραμμα είχε απ’ όλα. Εκτός, ίσως, από εκείνο που πραγματικά περίμενε η πόλη: ουσιαστικές απαντήσεις.

Γιατί καλές οι χαλαρές συζητήσεις, καλές οι αγκαλιές και οι φωτογραφίες, αλλά ο Βόλος δεν είναι απλώς ένας ευχάριστος σταθμός για πολιτικές περιοδείες και δημόσιες σχέσεις.

Είναι μια πόλη με σοβαρά προβλήματα, με ανοιχτές πληγές και πολίτες που περιμένουν συγκεκριμένες προτάσεις. Για την καθημερινότητα, την οικονομία, το περιβάλλον, τις υποδομές και το μέλλον της περιοχής.

Αντί γι’ αυτά, το πολιτικό αποτύπωμα της επίσκεψης έμοιαζε να περιορίζεται σε γνώριμες αντιπολιτευτικές τοποθετήσεις και σε ένα πρόγραμμα περισσότερο επικοινωνιακό παρά ουσιαστικό.

Και το ερώτημα είναι απλό: Τι διαφορετικό άκουσε σήμερα ο Βολιώτης από τον Αλέξη Τσίπρα;

Τι καινούργιο πρότεινε για τη Μαγνησία; Ποια συγκεκριμένη δέσμευση ανέλαβε; Ποια λύση παρουσίασε;

Δεν αρκεί να καταγγέλλεις την κυβέρνηση. Ούτε να επενδύεις στη νοσταλγία του παρελθόντος και στην αναγνωρισιμότητα ενός πρώην πρωθυπουργού.

Όποιος φιλοδοξεί να επιστρέψει δυναμικά στην κεντρική πολιτική σκηνή οφείλει να πείσει ότι έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει από ένα καλό επικοινωνιακό πρόγραμμα.

Γιατί στον Βόλο ξέρουμε από καλό τσίπουρο. Από πολιτικούς που περνούν, φωτογραφίζονται και φεύγουν, έχουμε χορτάσει.

Και τελικά, από τη σημερινή επίσκεψη μπορεί να έμειναν οι φωτογραφίες και τα χαμόγελα. Το ερώτημα, όμως, παραμένει:

Ο Τσίπρας ήρθε στον Βόλο για να ακούσει την πόλη ή απλώς για να τον δει η πόλη;