Αν οι επισκέψεις του Αντώνη Σαμαρά και του Νίκου Ανδρουλάκη στη Λάρισα αξιολογηθούν με βάση τον πολιτικό πήχη του καθενός, ο πρώην πρωθυπουργός βγαίνει περισσότερο κερδισμένος. Για τον Σαμαρά, η κινητοποίηση γύρω από το πρόσωπό του αποτελεί ένα πρώτο θετικό μήνυμα. Για τον Ανδρουλάκη, που θέλει να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε εκλογική νίκη, οι απαιτήσεις είναι σαφώς μεγαλύτερες.

Στο Imperial, ο Σαμαράς συνάντησε παλιά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, αυτοδιοικητικούς, αγρότες και υποστηρικτές του. Το τοπικό ρεπορτάζ κατέγραψε θερμή υποδοχή, ενώ οι συνεργάτες του εκτίμησαν την προσέλευση περίπου στα 250 άτομα. Πρόκειται για δική τους εκτίμηση, αλλά η καταγεγραμμένη παρουσία δίνει βάση στην αποτίμηση ότι ο πρώην πρωθυπουργός διατηρεί ενεργούς προσωπικούς και πολιτικούς δεσμούς στην περιοχή.

Αυτό είναι και το ουσιαστικό του κέρδος. Σε μια περίοδο συζητήσεων για την επόμενη πολιτική του κίνηση, τέτοιες επαφές μπορούν να λειτουργήσουν ως αφετηρία. Δεν εξασφαλίζουν εκλογικό αποτέλεσμα, δείχνουν όμως ότι υπάρχει ένα ακροατήριο με το οποίο μπορεί να δουλέψει. Για το συγκεκριμένο στάδιο, αυτό έχει τη σημασία του.

Ο Ανδρουλάκης είχε διαφορετικό πρόγραμμα και διαφορετική στόχευση. Στον Πλατύκαμπο συναντήθηκε με αγρότες, κατοίκους και εκπροσώπους φορέων, παρουσία στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Στο JOIST της Λάρισας έθεσε ζητήματα παραγωγής, επιχειρηματικότητας και περιφερειακής ανάπτυξης, επαναλαμβάνοντας τον στόχο της νίκης του ΠΑΣΟΚ απέναντι στη ΝΔ.

Οι επαφές αυτές έχουν πολιτική χρησιμότητα. Για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, όμως, μια οργανωμένη περιοδεία αποτελεί τη βάση της προσπάθειας. Το ζητούμενο είναι να προκύπτει ότι το κόμμα διευρύνει την απήχησή του και πείθει ανθρώπους που μέχρι σήμερα δεν το επέλεγαν.

Εδώ η σύγκριση ευνοεί τον Σαμαρά: εκείνος μπορεί να καταγράψει ως κέρδος την επιβεβαίωση προσωπικών ερεισμάτων. Ο Ανδρουλάκης χρειάζεται κάτι περισσότερο από την επιβεβαίωση ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει τοπική παρουσία.

Ένα κόμμα που διεκδικεί την κυβέρνηση οφείλει να δημιουργεί προσδοκία ευρύτερης μετακίνησης ψηφοφόρων. Να δείχνει ότι οι συναντήσεις του ανοίγουν δρόμους προς νέα ακροατήρια και ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια μπορεί να μετατραπεί σε θετική επιλογή υπέρ του. Με αυτό το κριτήριο, ο πήχης για τον Ανδρουλάκη παραμένει ψηλότερα.