Στη Σερβία, οι φοιτητές δεν περιορίστηκαν σε διαδηλώσεις, καταλήψεις και συνθήματα. Οργάνωσαν ένα κίνημα, διεκδίκησαν πολιτική εκπροσώπηση και χθες κέρδισαν τις βουλευτικές εκλογές.
Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραδέχθηκε την ήττα του, με τη Φοιτητική Λίστα να εξασφαλίζει, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Ένα κίνημα που ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια κατάφερε να φτάσει μέχρι την κάλπη και να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς μιας ολόκληρης χώρας.
Στην Ελλάδα, την ίδια ώρα, η φοιτητική πολιτική ζωή εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από τις γνώριμες κομματικές παρατάξεις.
ΔΑΠ, ΠΚΣ, συνθήματα, αφίσες, τραπεζάκια και πανηγυρισμοί για το ποιος ήρθε πρώτος στις φοιτητικές εκλογές.
Το ερώτημα δεν είναι αν οι φοιτητές πρέπει να έχουν πολιτική άποψη ή να συμμετέχουν σε παρατάξεις. Προφανώς και πρέπει να έχουν δικαίωμα πολιτικής έκφρασης.
Το ερώτημα είναι γιατί η πολιτική συζήτηση στα ελληνικά πανεπιστήμια παραμένει τόσο στενά συνδεδεμένη με τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να έχεις ιδεολογία και άλλο να κληρονομείς έτοιμες πολιτικές ταυτότητες.
Άλλο να διεκδικείς αλλαγές και άλλο να θεωρείς πολιτική επιτυχία ότι η παράταξή σου κέρδισε μερικές επιπλέον έδρες σε έναν φοιτητικό σύλλογο.
Η Σερβία δεν είναι Ελλάδα. Ούτε η εκλογική νίκη των φοιτητών αποτελεί εγγύηση ότι θα λύσουν τα προβλήματα της χώρας τους. Τώρα αρχίζει η δυσκολότερη δοκιμασία, εκείνη της διακυβέρνησης.
Ωστόσο, το γεγονός παραμένει εντυπωσιακό: μια κινητοποίηση νέων ανθρώπων εξελίχθηκε σε πολιτική δύναμη με κοινοβουλευτική πλειοψηφία.




ΣΧΟΛΙΑ